دلم شبیه یه گنجشکه ، یه گنجشک کوچیک که از دوردستها می ترسه . از پرواز و پریدن و اوج گرفتن واهمه داره. گاهی اوقات ساعت ها می شینم و فکر می کنم که از دل گنجیشکی من تا عقابی شدن چند میلیون سال نوری فاصله ست؟! خوب که فکر می کنم می گم: « وای بر من! که از مردی تا جوانمردی هزار گام است و من هنوز در گام نخستم. » راستی چقدر سخته ، چقدر سخته که گنجشکی بخواد عقاب شه، چقدر بی باکی می خواد که یه گنجشک بخواد بالهاشو به اندازه ی پهنای آسمونا وا کنه و بپره . گنجشک کجا و عقاب کجا !... کوچکی کجا و بزرگی کجا !... ترس کجا و بی باکی کجا !... دل من کجا و... آه...

با خودم فکر می کنم تو این بالهای کوچیک و ضعیف  چند کیلو دلیری باید بریزم؟ چقدر باید سنگینشون کنم تا وسط راه جوابم نکنن؟ تا یهو تو مشت آسمون خسته نشن و پشتمو خالی نکنن؟ چند کیلو غرور؟! چقدر شجاعت ؟!

می ترسم ، حتی از اسم آسمون می ترسم ، از اوج ، از پرواز می ترسم. این کلمه ها و واژه ها چقدر سنگین اند. دل کوچیک من که تاب این همه وزنو نداره . می ترسم ، حتی وقتی بهش فکر می کنم هم می ترسم. هی فکر می کنم و فکر می کنم و می چرخم و می چرخم ، هی دور خودم می چرخم  و آخرش می رسم به همون نقطه ی اول ! به همون گنجشکی که فقط می نویسه و می نویسه و می نویسه. از شب تا صبح، از صبح تا شب از «عقابی پرید» رونویسی می کنه . همون گنجشکی که معلم هر روز دفتر مشقشو ورق می زنه و هر روز می گه : آفرین! . همون گنجشکی که به آفرین ها راضی شد و هیچوقت نگران آسمون خالی نیست. همون گنجشکی که فقط روی کاغذ پر می کشه ... همون گنجشکی که ...

همون گنجشکی که هیچوقت پرواز نکرد...

* * *

به گنجشک گفتند بنویس: عقابی پرید.

عقابی فقط دانه از دست خورشید چید

عقابی دلش آسمان ، بالش از باد

به خاک و زمین تن نداد

وگنجشک هر روز همین جمله ها را نوشت

و هی صفحه صفحه، و هی سطر سطر ، چه خوش خط و خوانا نوشت

و هر روز دفتر مشق او را ، معلم ورق زد

و هر روز هم گفت : آفرین!

چه شاگرد خوبی همین!

ولی بچه گنجشک یک روز با خودش فکر کرد

برای من این آفرین ها که بس نیست

سوال من این است چرا آسمان خالی افتاده آنجا

برای عقابی شدن چرا هیچکس نیست

چقدر از « عقابی پرید » فقط رو نویسی کنیم

چقدر آسمان خط خطی ، بال کاهی،

چرا پر کشیدن فقط روی کاغذ، چرا نقطه هر روز، باز از سر خط، چرا؟

برای پریدن از این صفحه ها نیست راهی...

و گنجشک کوچک پرید به آن دورها

به آنجا که انگشت هر شاخه ای رو به اوست ، به آن نورها

و هی دور و هی دور و هی دورتر

و از هر عقابی که گفتند مغرورتر

و گنجشک شد نقطه ای

نه در آخر جمله ای در دفتر این و آن

که بر صورت آسمان ، میان دو ابروی رنگین کمان...

«عرفان نظرآهاری» 

پ.ن : واسه پی نوشت هم یه شعر از خودم تقدیم به ...

(جای این نقطه چین هر چی قشنگ تر بود بذارین... به عهده ی خودتون...)

تو را هستی خود خوانم.

که هستم را قدوس لحن بی پروای تو احساس می بخشد.

تو معنای تمام دلخوشی هایم

نگاهت بغض فردایم.

منم ، آشفته ام ، گمگشته در آغوش بی مهرت

منم دلداده ی سحرت

تو یلدایی

میان صبح کوتاهم تو می آیی

من و دلتنگی و چشمان معصومت

کلامت ، نغمه ات ، اشعار منظومت

تو قلبت خانه ی ماه و نگاه و آه

منم آشفته ی گمراه...